Waar blijft ons water
Daar zijn we weer.
De keuken die geplaatst zou worden, bleek in etappes te gaan. De eerste dag, 1 april, kwamen ze pas rond 11 uur en om kwart voor twee verdwenen ze voor het middag eten en kwamen ze pas de volgende dag, 2 april, stipt op tijd om half acht terug. Tot 10 uur wordt er dan gewerkt en daarna hebben ze een uur koffiepauze. ’s Middags rond half twee kwam de marmolista om alles op te meten voor het werkblad en daarna verdwenen de mannen weer voor het middag eten: een pauze van anderhalf uur.
Toen ze weer terugkwamen, vroeg ik wanneer ze het blad zouden gaan plaatsen. Ik kreeg de melding dat dit ergens in de loop van de volgende week zou gebeuren. Maar in die week hadden wij voor een paar dagen een pension geboekt in Cartagena voor een mini-vakantie. Dick kreeg nog wel even de opdracht om een gat te maken voor de afzuigkap en een kleiner gat voor de gasaansluiting naar buiten. Helaas zat er niets anders op dan nog langer te wachten.
Uiteindelijk werd het keukenblad op maandag 13 april geplaatst door de marmolista en op 15 april werden de afzuigkap en de kraan gemonteerd. Daarmee was de keuken zo goed als af. In Nederland hadden wij zeven jaar geleden iemand die dacht de nieuwe keuken wel in één dag te plaatsen. Hij startte zijn dag om acht uur en zonder pauze te nemen vertrok hij pas om twaalf uur ’s nachts. Maar dit is wel compleet het andere uiterste. 😂
Het hoofdstuk keuken is, op wat kleine dingetjes na, afgesloten, dus op naar het volgende.
Onkruid tot de knieën en waar blijft het water van het zwembad?
Door het wisselvallige weer stond het onkruid op sommige plekken inmiddels tot onze knieën. 😫 Ieder jaar zeggen we tegen onszelf dat we eerder moeten beginnen met het met de hand verwijderen ervan, maar de tuin is zo groot dat we handen tekortkomen.
Daarom heb ik een oproepje geplaatst met de vraag wie het leuk vindt om ons te helpen. In ruil voor 5 uur werk per dag bieden wij gratis verblijf, inclusief eten en drinken. Inmiddels heeft zich één persoon aangemeld en we horen binnenkort van haar wanneer ze komt helpen.
Mocht je iemand kennen die daar ook wel oren naar heeft en ons wil komen helpen met de tuin of andere werkzaamheden, dan houden wij ons van harte aanbevolen.
Twee jaar geleden hebben we het zwembad leeg laten lopen om alles te restaureren, maar lang profijt hebben we er niet van gehad. Het begon vorig jaar begin oktober. Na flinke storm en regen was het zwembad gevuld tot de rand en een week later was het peil ineens ruim 10 cm gezakt. Maar aangezien het vol genoeg was en het waterpeil niet verder zakte, hebben we er verder geen aandacht meer aan geschonken en heeft Lars, toen hij hier was, samen met ons het winterzeil erop gedaan.
Toen mijn zus op 1 januari wel zin had in een Nieuwjaars duik, openden we het zeil een klein stukje zodat ze de temperatuur kon voelen. Toen zagen wij dat het waterpeil al heel wat centimeters gezakt was. 😱 Hoe dan?? 😩
Op 16 februari hebben we nog eens gekeken omdat een gast van ons wel zin had in een koude plons. Toen bleek dat het water inmiddels 60 cm gezakt was. Een zwembad is op zich in onderhoud al niet goedkoop, maar dit lijkt inmiddels op een bodemloze put.
We hebben dus maar besloten om het voor dit seizoen wekelijks te blijven aanvullen, aangezien er te weinig tijd was voordat het zwembad weer open moest zijn voor de gasten. Door de vele regenval was onze natuurlijke waterbron voldoende gevuld en hebben we het zwembad volledig kunnen bijvullen met ons bronwater.
Maar toen we terugkwamen uit Cartagena was het water in het zwembad helemaal groen. We zaten dus meteen weer met een volgend probleem: hoe krijgen we het weer helder? Met behulp van de zwembadman, elke dag een foto sturen én vragen stellen aan ChatGPT, hebben we weer een prachtig helder magnesiumzwembad waar de gasten heerlijk kunnen ontspannen.
Op het moment is het 34graden en dan is het wel heel fijn om even een verfrissende duik te nemen.
In april was mijn vader hier weer een keer te logeren en had hij de eerste dag meteen zijn been gestoten. Aangezien het lopen al niet zo best ging en mijn vader graag hij naar het feest in Alcoy wilde besloten we een rolstoel te huren. De stoelen langs de kant van de route waren allemaal al gereserveerd maar doordat we met een rolstoel aankwamen mochten we vooraan plaatsnemen. Een feest van half tien in de ochtend tot half 10 in de avond met in de middag een pauze van 3 uur. Wat een feest was het weer en wat hebben we genoten van het weer.
De volgende dag was mijn vader wat suf maar aangezien de dag ervoor best druk was schonken we er niet zoveel aandacht aan. Tot mijn vader melde dat zijn been zo zeer deed en hij een beetje overgegeven had, zijn we toch maar even bij de huisartsenpost (Centro de Salud) lang gegaan. Mijn vader zijn bloeddruk werd eerst even gecheckt nog voor ze naar zijn been keken en voor we het wisten werd de ambulance gebeld omdat mijn vader zijn hartslag en bloeddruk veelste laag was. Na 5 uur spoedeisende hulp was alles weer oke mocht ik mijn vader weer meenemen naar huis. Ze konden geen rare dingen ontdekken en we moesten het thuis maar in de gaten houden. Zijn been was inmiddels verbonden en om de paar dagen controle bij de wondverpleging als advies verlieten we het ziekenhuis. Door zijn been was het deze keer een andere vakantie voor hem als anders en hebben we geen fiets ritjes gemaakt door de bergen maar wie weet lukt het de volgende keer wel. Na de twee weken die voorbij gevlogen waren was mijn vriendin de volgende logee. De optochten in Muro de Alcoy waren zoals altijd weer prachtig om bij te wonen en heeft bij mijn vriendin een grote indruk achter gelaten Vooral al die muziek corpsen die achter een stoet aanlopen.
Nu de keuken bijna af is, het zwembad weer helder is en de eerste gasten van dit jaar zijn geweest, kijken we uit naar een mooie zomer. Hopelijk met wat minder onverwachte verrassingen, maar vooral met veel gezelligheid, zon en fijne ontmoetingen. Tot de volgende update!
Een groen zwembad bij thuiskomst.
Begin van de festiviteiten in Alcoy
Reacties
Een reactie posten