Vloeken en tieren
En dat bleek ook zo te zijn. Nog geen week nadat we terug waren in Spanje, kregen we het bericht dat het niet lang meer zou duren. Op Valentijnsdag is ze overleden. Een week later hebben we afscheid van haar genomen. Ondanks dat ze een prachtige leeftijd heeft behaald en dat het oke is, was het een intens verdrietige en emotionele periode. En waren we blij dat we op een mooi moment afscheidt hebben genomen.
In de twee maanden dat ik niet heb geblogd, is er ondertussen ook van alles gebeurd. Zo hebben we, samen met een paar mensen uit de buurt en zwager Joop, de keuken naar buiten verplaatst. Zodat ik nog wel kanon blijven koken voor de mannen. Daarna kon het echte werk beginnen: de vloer moest worden aangeheeld en geëgaliseerd. Terwijl die aan het drogen was, deden we tussendoor wat kleinere klusjes. Toen de vloer eenmaal droog was, zijn ze begonnen met tegelen. Wat begon bij de keuken, liep uiteindelijk door in de hele woonkamer. Wat ongelovenlijk blij waren wij met de hulp van Joop.
Het plaatsen van de keuken stond gepland in de week van 16 februari (dachten wij), maar daar hadden we verder nog geen bericht over gehad. Aangezien we naar Nederland moesten, kwam dat eigenlijk wel goed uit en hoopten we stiekem dat het nog wat langer zou duren, omdat we nog niet klaar waren met het schilderwerk.
In de weken daarna werd er hard geklust om alles op tijd af te krijgen. Na heel wat gevloek en getier van Dick als iets niet vanzelf ging, liep ik ondertussen mopperend en chagrijnig rond. Het waaide telkens zo hard en buiten was het koud. Oké, het was nog maar half februari, maar toch verwachtten we enigszins wat beter weer, zeker nu ik telkens buiten moest staan koken. We waren natuurlijk blij met de gasten in de B&B, maar elke ochtend bij slechts vier graden op de thermometer een ontbijt klaarmaken is niet echt comfortabel. Tegen de tijd dat de omelet klaar was, was het bord waar hij op moest ondertussen al ijskoud geworden.😡
Onze retraitgasten verblijven hier op basis van volpension, dus stond ik elke dag ook nog eens uitgebreid te koken. Door de rommel om me heen en het onstabiele weer werd ik met de dag chagrijniger.
Toen Lars (onze oudste zoon) vorige week vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde hebben, zei Dick meteen: “Een beter humeur!” 😂 En hij had eigenlijk wel gelijk. Ik was de laatste tijd niet meer te genieten en al die troep om me heen begon me behoorlijk op te breken.
Een tijdje geleden had ik een konijn gered dat Costa en Blanca mee naar huis hadden genomen. Maar blijkbaar droeg het beestje een parasiet of schurftmijt bij zich. Enkele uren nadat ik hem had vastgehouden, kreeg ik jeuk — en niet zomaar een beetje jeuk, maar echt hele erge jeuk op mijn buik en borsten. Dus ja… ook dat hielp niet echt mee aan mijn humeur. En als ik me verontschuldigde en vertelde waarom ik zo zat te krabben, kregen anderen spontaan ook jeuk.😄 Ondanks dat er niets te zien was op mijn huid, ben ik na ruim twee weken jeuk toch maar even langs de huisarts gegaan. De tabletjes helpen gelukkig wel iets tegen de jeuk, maar hebben als bijwerking dat ik er suf en slaperig van word, waardoor ik ’s avonds vaak al halverwege een serie in slaap viel op de bank.
Maar na tien weken wachten kregen we eindelijk bericht: alles voor de keuken was binnen en er kon een datum ingepland worden. Vandaag, 1 april, kregen we te horen wanneer de keuken geplaatst zou worden. Hoe dat gaat verlopen, kunnen jullie de volgende keer lezen net als de problemen rond het zwembad.
Saludos Dick y Regina
Gast op de fiets. Het konijn waar ik ruim 4 weken lang jeuk van gekregen heb.
Reacties
Een reactie posten